Bolesław I Chrobry
Był jedynym synem mieszka i Dobrawy, jego pozostali bracia byli synami Mieszka i Ody. Nie wiele wiadomo o dzieciństwie Bolesława. Prawdopodobnie w dzieciństwie musiał opuścić kraj jako zakładnik. Do Polski wrócił w 980 roku po śmierci swojej matki. W momencie śmierci ojca w 992 roku usunął z kraju Odę i jej synów, pomimo podziału majątku przez ojca objął władzę nad całym królestwem polskim. W roku 995 rządy osobiste w Niemczech przejął Otton III, władca niezwykle jak na owe czasy wykształcony, żarliwie religijny, a zarazem pełen uwielbienia dla swoiście rozumianej tradycji antycznej, bez reszty oddany planom budowy "trzeciego Rzymu" - państwa, które pod jego berłem zjednoczyłoby świat chrześcijański. Bolesław został rychło jednym z jego najbliższych współpracowników. W 1000 roku w Gnieźnie odbył się zjazd, na którym dwóch władców spotkało się. Wówczas cesarz zwieńczył głowę Bolesława własnym diamentem, co mogło być zapowiedzią koronacji królewskiej. Lata 1000-1002 to szczyt potęgi Chrobrego, który zwiększył znaczenie swojego kraju na arenie całej Europy. Chrobry był bardzo mądrym i szanowanym władcą. Został koronowany w 1025 roku w Gnieźnie.