Bolesław II Śmiały
Żył w latach 1042 - 1082. Tytuł książęcy osiągną w roku 1058, a królem Polski został od 1076 roku. Gall Anonim przedstawia Bolesława II Śmiałego jako władcę pełnego wewnętrznych sprzeczności, niezrównoważonego i skłonnego do działań skrajnie emocjonalnych, a przy tym mocno niekonsekwentnych, człowieka o wielkich ambicjach i bardzo wygórowanym mniemaniu o sobie, do tego stopnia, że podejrzewa się go nawet o chorobę psychiczną, przynajmniej pod koniec życia. Bezpośrednio po śmierci ojca objął rządy w Polsce. Pierwsze miesiące panowania przebiegły w zasadzie bezproblemowo. Zajęty był on umacnianiem swej władzy i porządkowaniem spraw wewnętrznych kraju. Później jednak zaczęły się problemy. Pierwsza samodzielna inicjatywa Bolesława skończyła grubą porażką. W 1060 roku książę wmieszał się w spór dynastyczny na Węgrzech i osadził tam na tronie swojego kandydata, Belę. Usatysfakcjonowany tym sukcesem przestał płacić Czechom trybut ze śląska a potem wydał im wojnę, poniósł dotkliwą porażkę i rychło pośpieszył z załagodzeniem stosunków z władcą Czech. Jest to jego pierwsza spośród wielu porażek. Odniósł jednak także kilka sukcesów, na przykład udało mu się przywrócić niezależność metropolii gnieźnieńskiej, o co bezskutecznie zabiegał ojciec.