Kazimierz I Odnowiciel
Kazimierz przyszedł na świat w Krakowie w 1016 roku. Za młodu przyjmował nauki, był więc wykształcony. Przed 1034 rokiem opuścił Polskę, jednak wrócił do niej po śmierci ojca, po którym formalnie objął tron. Formalnie, bo w rzeczywistości władzę nad państwem sprawowała matka. Kazimierz był marionetką, początkowo własnej matki, a po jej wygnaniu możnych. Za jego życia najważniejszym wydarzeniem związanym z wojnami z sąsiadującymi krajami był najazd księcia czeskiego Brzetysława. Padły wówczas Kraków i Wrocław, spustoszona została Wielkopolska z Poznaniem i arcybiskupim Gnieznem. Poza ogromnym łupem w szlacheckim kruszcu i klejnotach, Brzetysław wywiózł stamtąd również relikwie patrona archidiecezji - świętego Wojciecha, a w drodze powrotnej zagarną Śląsk i Małopolskę. Wcześniej jeszcze usamodzielniło się pomorze, gdzie przywrócono pogaństwo oraz Mazowsze. Państwo polskie przestało istnieć. Kazimierz, najpierw wygnany, wrócił do Polski i z wielkim trudem udało mu się odbudować swoje państwo. Następcy odziedziczyli po nim Polskę okrojoną co prawda terytorialnie, ale scaloną. W zasadzie trudno nazwać go "odnowicielem", zbudował bowiem państwo polskie zupełnie od podstaw, i fundamenty te będą miały duże znaczenie w przyszłości.