Mieszko II
Urodzony w 990 roku przypuszczalnie w Krakowie, Mieszko II był starszym synem trzeciej żony Chrobrego, Emnildy. Pierwsza informacja o Mieszku pojawia się dopiero w 1013 roku. Książę prowadził wówczas w imieniu ojca rokowania z królem niemieckim Henrykiem II w Magdeburgu. Za czasów jego panowania, czyli po śmierci Bolesława Chrobrego, Polska walczyła z wieloma państwami i wdała się w wiele konfliktów. Między innymi wdał się w konflikty z Niemcami, choć w przekonaniu niektórych wcale nie chciał tego robić, był na to bowiem zbyt rozsądny i miał ważniejsze sprawy na głowie. Nie wykluczone, że w kraju szerzyły się masowe wystąpienia antykościelne, tak zwana "reakcja pogańska", do których zaczęło dochodzić jeszcze u schyłku życia ojca. Wyprawę na Saksonię podjął wbrew własnej woli pod naciskiem otoczenia, które od 10 lat nie otrzymało żadnych łupów wojennych. W roku 1031 jednoczesny atak Konrada II i książąt ruskich zmusił Mieszka do zawarcie pokoju z cesarzem. Oprócz konfliktów zewnętrznych, Mieszko wdał się także w kłótnię o tron polski z braćmi, odebrali mu oni nawet na jakiś czas tron, jednak ostatecznie Mieszko zwyciężył i zabił swych braci. Wszystkie te konflikty doprowadziły do zrujnowania państwa.