Władysław I Herman
Książę Władysław Herman był drugim z czterech synów Kazimierza Odnowiciela i jedynej małżonki tego władcy. Urodził się w 1044 roku. O pierwszych 35 latach jego życia nie wiemy prawie nic co świadczy, na jak skąpych i fragmentarycznych informacjach opiera się cała nasza wiedza o tych czasach. W wieku dwudziestu paru lat pojął za żonę kobietę, którą późniejsza tradycja polska wywodziła z wielce starożytnego rodu Prawdzików. W roku 1070 doczekał się z nią syna Zbigniewa. Do końca lat 70 - tych Władysław Herman nie brał udziału w rządach i nikłe miał widoki na tron w przyszłości. Wszystko zmieniło się z chwilą niefortunnego zatargu brata, króla Bolesława Śmiałego z biskupem krakowskim Stanisławem, który kosztował Bolesława koronę i zmusił do ucieczki na Węgry. W wyniku tego Władysław Herman zasiadł na tronie w 1080 roku. A tytuł władcy przyjął oficjalnie dopiero po śmierci Śmiałego. Wówczas nastąpiło odwrócenie sojuszy. Polska zerwała z obozem gregoriańskim, książę wyrzekł się wszelkich pretensji do korony i zawarł ścisłe przymierze z najwierniejszym sojusznikiem Henryka IV - Bratysławem. Rozstał się z matką swojego syna Zbigniewa i zawarł "dynastyczne małżeństwo" z Judytą, córką Bratysława. Herman zmarł w Płocku w 1102 roku, i tam, w katedrze płockiej został pochowany. Ale nie zaznał spokoju na długo, bowiem Pomorzanie, którzy w 1125 roku zdobyli Płock wywlekli z krypty i sprofanowali jego ciało.